Voorwoord

Met deze expositie nodig ik u uit om niet alleen te kijken, maar ook te ervaren.

Resonantie – tussen klank en abstractie bestaat uit tien beeldparen. Elk paar vormt een ontmoeting tussen zichtbare vormen en een meer vrije, abstracte beeldtaal. Soms versterken de beelden elkaar, soms schuren ze juist. In die wisselwerking ontstaat ruimte voor associatie, herinnering en verbeelding.

Muziek speelt daarbij een belangrijke rol. Klank is vluchtig en ongrijpbaar, maar kan toch een sterke emotie of beweging oproepen. In deze beelden heb ik geprobeerd iets van die werking zichtbaar te maken. Lijnen, kleuren, ritmes en transparante lagen worden dragers van een sfeer die niet letterlijk hoeft te worden uitgelegd.

De titel Resonantie verwijst voor mij naar wat er gebeurt wanneer beeld, klank en beleving elkaar raken. Niet ieder werk vertelt een vast verhaal. De betekenis ontstaat
juist in het kijken zelf, in wat een beeld bij de toeschouwer losmaakt.

Ik hoop dat deze expositie uitnodigt tot aandachtig kijken, tot verwondering en misschien ook tot een eigen innerlijke klank.

Hieronder enkele voorbeelden van de 10 beeldparen.

Paar 3 — Verplaatsing & Lichtspoor
Deze twee werken worden verbonden door beweging die zichtbaar wordt als spoor.
In Verplaatsing trekt de compositie vanuit een geconcentreerd middelpunt naar buiten. De groene lijnen buigen, versnellen en waaieren uiteen in een helder geel veld. Het beeld suggereert geen stilstaande vorm, maar een kracht die zich door de ruimte verplaatst. In Lichtspoor gebeurt iets vergelijkbaars rond de muzikant. Het gezicht en instrument blijven herkenbaar, maar worden omsloten door gebogen banen van licht en beweging. De speler lijkt niet alleen muziek voort te brengen; hij wordt zelf onderdeel van de beweging die hij veroorzaakt.
Wat deze twee beelden sterk verbindt, is de cirkelende dynamiek. In beide werken ontstaat een kern waaruit energie zich verplaatst en vervolgens als lijn, licht of ritme zichtbaar blijft. Het abstracte beeld toont de beweging zelf; het muzikantenportret toont de menselijke bron ervan.

Paar 6 — Fragmentveld & Overgave
Deze twee werken worden verbonden door
het samengaan van afzonderlijke delen tot één gevoelsmatige ervaring.
In Fragmentveld bestaat het beeld uit losse vormen die als visuele klanken over de ruimte zijn verspreid. Groot en klein, hoog en laag, dicht en open: ieder fragment heeft zijn eigen plaats, maar samen vormen ze één ritmisch veld.
In Overgave gebeurt iets vergelijkbaars, maar dan in de muzikant zelf. Hand, instrument, houding en gesloten ogen vormen afzonderlijke elementen die opgaan in één intens muzikaal moment. De musicus lijkt niet langer bewust de muziek te sturen, maar zich eraan over te geven.
De verbinding tussen beide werken ligt in het loslaten van het afzonderlijke.
De fragmenten in het abstracte beeld vinden samenhang in hun onderlinge ritme; de muzikant vindt samenhang door volledig op te gaan in zijn spel.